امام على عليه السّلام مىفرمايد « نگاهى به مردم پيرامون خود بيفكن . آيا جز اينها را مىبينى : تهيدستى را كه با فقر خويش دست و پنجه نرم مىكند ، ثروتمندى كه نعمتهاى خداوند را ناسپاسى كرده است يا بخيلى كه در حق خداوند بخل ورزيده و از اين طريق سرمايه اندوخته يا سركشى كه گوشش به پند و اندرز بدهكار نيست . » « 1 » احمد عباس صالح مىگويد : « بعيد نيست كه تشكيل شورا با اعضاى ياد شده از روى عمد و آگاهى صورت گرفته باشد . . . ممكن است زبير يا سعد به خلافت چشم طمع افكنده باشند ، ليكن داشتن چنين طمعى براى على عليه السّلام شگفت است ؛ زيرا گروه بزرگى از مسلمانان ، او را سزاوارتر از ابو بكر براى خلافت مىدانستند و نيز او را سزاوارتر از عمر مىشمردند . ترديدى نيست كه هر يك از اعضاى شورا مىدانست كه سزاوارى او به خلافت كمتر از على عليه السّلام است ولى منطق حوادث و جايگاه محورى على عليه السّلام در اسلام و گرايش بيشتر مسلمانان به وى اقتضا مىكرد كه آنان در رقابت با على عليه السّلام كمتر بيانديشند و بكوشند . . . اما آن‌چه رخ داد ، غير از اين بود و آنان همگى خود را براى خلافت و رقابت با على عليه السّلام آماده ساخته بودند . » « 2 »

--> ( 1 ) . « اضرب بطرفك حيث شئت من النّاس فهل تبصر إلّا فقيرا يكابد فقرا أو غنيّا بدّل نعمة اللّه كفرا أو بخيلا اتّخذ البخل بحقّ اللّه وفرا أو متمرّدا كأنّ بأذنه عن سمع المواعظ و قرا » خطبه : 127 . ( 2 ) . نشريه « الكاتب المصرية » : شماره فوريه 1965 م .